Diagnostyka choroby tkanki łącznej. Diagnostyka choroby tkanki łącznej opiera się na badaniach laboratoryjnych krwi, w których określa się poziom wskaźników zapalnych, leukocytozy czy swoistych dla danej choroby przeciwciał. Przykładowo w diagnostyce reumatoidalnego zapalenia stawów można oznaczyć czynnik reumatoidalny Lipodystrofia to rzadkie schorzenie, które charakteryzuje zanik lub upośledzenie budowy tkanki tłuszczowej na całym ciele lub w konkretnym miejscu. Jednocześnie możliwe jest rozpoznanie patologicznego przerostu tkanki w pozostałych obszarach. Przyczyny lipodystrofii nie zostały do końca wyjaśniono, wiadomo że niebagatelne znaczenie Układowe choroby tkanki łącznej są grupą różnorodnych chorób, wywołanych zaburzeniami immunologicznymi, w których zajętych jest wiele narządów, w tym układ oddechowy. W układowych chorobach tkanki łącznej zmiany dotyczą górnych i dolnych dróg oddechowych, miąższu płucnego, naczyń płucnych, opłucnej i mięśni oddechowych. Śródmiąższowe choroby płuc występują w różnych układowych chorobach tkanki łącznej, takich jak: twardzina układowa, układowy toczeń rumieniowaty, reumatoidalne zapalenie stawów, zapalenie wielomięśniowe/zapalenie skórnomięśniowe, zespół Sjögrena (łącznie u 31%), ale również mogą występować w niezróżnicowanej . Fot.: Picture-Factory / Choroby tkanki łącznej to inaczej kolagenozy. Schorzenia te mogą prowadzić do osłabienia i uszkodzenia pracy ważnych narządów. Manifestują się różnorodnymi objawami. U ich podłoża leżą zaburzenia układu odpornościowego o charakterze autoagresji. Tkanka łączna jest szczególnym elementem budowy ludzkiego organizmu. Znajduje się w wielu narządach (np. w sercu i płucach) oraz nerwach, skórze, kościach i naczyniach krwionośnych. Ochrania i spaja narządy wewnętrzne. Wśród przykładowych chorób tkanki łącznej wymienia się toczeń rumieniowaty układowy, twardzinę układową (sklerodermię), zespół Sjogrena (zespół suchości), zapalenia naczyń, zapalenie wielomięśniowe i skórno-mięśniowe czy mieszaną chorobę tkanki łącznej (MCTD). Choroby tkanki łącznej – kolagenozy Choroby tkanki łącznej to inaczej kolagenozy, czyli przewlekłe, wielonarządowe schorzenia. Nazwa ta wywodzi się od jednego z głównych elementów wchodzących w skład tkanki łącznej, jakim są włókna kolagenowe. Cechą charakterystyczną w przebiegu tych schorzeń jest nierozpoznawanie przez organizm własnych komórek i postrzeganie ich jako obcych. W konsekwencji dochodzi do wytwarzania przeciwciał skierowanych przeciwko własnym komórkom. Przyczyny powstawania kolagenozy nie zostały do końca poznane. Przypuszcza się, że choroby tkanki łącznej rozwijają się w wyniku działania czynników: genetycznych, środowiskowych (szczepienia, infekcje wirusowe, leki immunogenne), immunologicznych, hormonalnych (wahania stężeń estrogenów i androgenów). Rodzaje chorób tkanki łącznej Choroby tkanki łącznej o podłożu autoimmunologicznym to grupa zapalnych chorób o różnorodnej symptomatologii, o podłożu autoimmunologicznym, w których pierwotne zmiany patologicznie obejmują tkankę łączną. Wśród chorób tkanki łącznej wymienia się toczeń rumieniowaty układowy, twardzinę układową (sklerodermię), reumatoidalne zapalenie stawów, zespół Sjogrena (zespół suchości), zapalenie wielomięśniowe i skórno-mięśniowe, mieszaną chorobę tkanki łącznej (MCTD), zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów, zespół antyfosfolipidowy (zespół Hughesa), polimialgię reumatyczną, rumień guzowaty, zapalenie tkanki tłuszczowej, eozynofilowe zapalenie powięzi, nawracające zapalenie chrząstek i zapalenia naczyń. Wszystkie wymienione choroby mają kilka cech wspólnych, stąd ujmuje się je w jedną grupę. Objawy choroby tkanki łącznej Objawy pojawiające się w przebiegu chorób tkanki łącznej cechuje wielka różnorodność. W większości przypadków u chorych występuje podwyższona temperatura ciała, zmęczenie, osłabienie, utrata masy ciała, bóle, obrzęk i sztywność stawów, zapalenie stawów, tkliwość stawu na ucisk. U części chorych dojść może do osłabienia siły mięśniowej, pojawienia się bóli mięśniowych, ograniczeń ruchomości stawu. Zdarzają się też przypadki zapalenia nerwów obwodowych, zmian skórnych (pokrzywka, wysypka, objaw Raynaud, czyli początkowo blednięcie, a następnie sinienie palców kończyny górnej pod wpływem działania niskich temperatur), wypadania włosów. W sporadycznych sytuacjach występuje padaczka, udar mózgu, utrata przytomności, zapalenie nerek, suchość w jamie ustnej i nosie, wysiękowe zapalenie opłucnej, zapalenie osierdzia, stany lękowe, depresje, dysfagia, nudności. Ponadto w przebiegu chorób tkanki łącznej często dochodzi do wykształcenia zespołów nakładania. Rozumie się je jako występowanie u tego samego chorego objawów spełniających kryteria diagnostyczne dwóch lub więcej jednostek chorobowych z grupy układowych chorób tkanki łącznej. Przykładowe zespoły nakładania stanowią: reumatoidalne zapalenie stawów + toczeń rumieniowaty układowy – Rhupus, twardzina układowa + zapalenie wielomięśniowe, twardzina układowa + toczeń rumieniowaty układowy, reumatoidalne zapalenie stawów + twardzina układowa + toczeń rumieniowaty układowy + zapalenie wielomięśniowe bądź zapalenie skórno-mięśniowe – tworzą tzw. mieszaną chorobę tkanki łącznej (najczęściej występuje między 20 a 40 rokiem życia, zapadalność wśród kobiet jest około 4 razy większa niż wśród mężczyzn). Diagnostyka choroby tkanki łącznej Diagnostyka choroby tkanki łącznej opiera się na badaniach laboratoryjnych krwi, w których określa się poziom wskaźników zapalnych, leukocytozy czy swoistych dla danej choroby przeciwciał. Przykładowo w diagnostyce reumatoidalnego zapalenia stawów można oznaczyć czynnik reumatoidalny, przeciwciała przeciwjądrowe we krwi, przeciwciała antycytrulinowe, a w toczniu rumieniowatym przeciwciała przeciwjądrowe ANA. Przeprowadza się ponadto badanie rentgenowskie (RTG), neurologiczne EEG, EMG, rezonans magnetyczny, tomografię komputerową, badania obrazowe USG i echo serca. Lekarz może zlecić biopsję skóry, mięśni, ślinianek czy badanie płynu stawowego. Na czym polega leczenie choroby tkanki łącznej? Leczenie choroby tkanki łącznej opiera się na farmakoterapii. Choremu podaje się glikokortykosteroidy, leki immunosupresyjne, niesteroidowe leki przeciwzapalne i środki przeciwbólowe. Medykamenty te łagodzą stany zapalne i zapobiegają postępującym szybko zmianom destrukcyjnym. Pozytywne efekty przynoszą ćwiczenia, dieta, zaopatrzenie ortopedyczne i fizykoterapia. Każda kolagenoza różni się objawami, dlatego ważne jest leczenie przyczynowe. Zobacz film: Czym jest spastyczność mięśni? Źródło: 36,6 Bibliografia: 1. Puszczewicz M., Wielka Interna. Tom 9. Reumatologia, Warszawa, Medical Tribune Polska, 2011. 2. Musiej-Nowakowska E., Niezróżnicowana choroba tkanki łącznej i zespoły nakładania, W: Romicka Roztropowicz-Denisiweicz K. (red.), Zapalne choroby reumatyczne w wieku rozwojowym, Warszawa, Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2005, s. 181–187. 3. Szczeklik A., Choroby wewnętrzne : podręcznik multimedialny oparty na zasadach EBM, Kraków, Medycyna Praktyczna, 2006. 4. Putała-Pośpiech M., ROBAK E., Układowe choroby tkanki łącznej w ciąży - postępowanie terapeutyczne. Część 1: SLE, zespół antyfosfolipidowy, „Przegląd Lekarski”, 2012, 69(11), s. 1220–1225. Fot: UCSF / Zapalenie tkanki łącznej (łac. cellulitis) to powszechnie występująca infekcja skóry o podłożu bakteryjnym, która bez podjęcia leczenia może rozprzestrzenić się w organizmie i doprowadzić nawet do stanu zagrożenia życia. Głównym objawem zapalenia jest czerwona, tkliwa i gorąca w dotyku skóra. Symptomy cellulitisu najczęściej dotykają kończyn dolnych, choć mogą pojawić się na twarzy i dowolnej części ciała. Zdarza się, że zapalenie tkanki łącznej atakuje tkanki znajdujące się pod skórą, a stan zapalny obejmuje węzły chłonne i krwiobieg. Rozprzestrzeniająca się infekcja wymaga szybkiej interwencji medycznej. Przyczyny zapalenia tkanki łącznej Do rozwoju stanu zapalnego w obrębie tkanki łącznej dochodzi po wniknięciu bakterii przez skaleczoną lub pękniętą skórę. Na ogół są to paciorkowce lub gronkowiec. Drobnoustroje mogą być przeniesione przez niektóre rodzaje pająków lub owadów, ponadto mogą dostać się do organizmu przez przesuszony i łuszczący się naskórek. Podatność na rozwój cellulitisu jest większa w następujących sytuacjach: spadek odporności organizmu w związku z cukrzycą, białaczką lub wirusem HIV (lub pełnoobjawowym AIDS); do osłabienia układu immunologicznego mogą też przyczyniać się leki, na przykład kortykosteroidy; nadwaga lub otyłość – zbędne kilogramy zwiększają podatność na infekcję tkanki łącznej i nawroty; przewlekły obrzęk kończyn – osłabia tkankę łączną i sprawia, że staje się ona łatwym celem dla drobnoustrojów; uraz – nawet niewielkie skaleczenie, zadrapanie lub oparzenie stwarza bakteriom możliwość przedostania się do wnętrza organizmu; choroby skóry (np. egzema, łuszczyca, grzybica międzypalcowa, ospa wietrzna) – mogą przyczyniać się do przerwania ciągłości tkanek skóry; nowy tatuaż lub kolczyk w ciele; wcześniejsze przypadki zapalenia tkanki łącznej – ryzyko nawrotu jest szczególnie wysokie u osób, które doświadczyły stanu zapalnego kończyn dolnych. Cellulitis może rozwinąć się nawet przy braku widocznego pęknięcia lub skaleczenia skóry. U większości osób zapalenie tkanki łącznej przebiega w łagodny sposób i po kilku dniach lub czasem tygodniach leczenia chory wraca do pełni zdrowia. Cellulitis może jednak przerodzić się w groźną infekcję, a nawet spowodować zagrażającą życiu sepsę. Zapalenie tkanki łącznej – objawy Zaczerwienienie skóry po jednej stronie ciała i towarzyszące mu uczucie ciepła to klasyczne symptomy stanu zapalnego tkanki łącznej. Obszar rumienia stopniowo się powiększa, a ponadto pojawiają się: obrzęk, tkliwość i ból. Objawy zapalenia tkanki łącznej u dorosłych są często obecne na nogach, twarzy i rękach. U dzieci symptomy infekcji występują na ogół na twarzy lub wokół odbytu. W przebiegu cellulitisu może dojść do wzrostu temperatury ciała, wystąpienia dreszczy i obrzęku węzłów chłonnych – oznaki te wskazują na rozprzestrzenianie się infekcji. Do objawów, których w żadnym wypadku nie wolno bagatelizować, należą: bolesna, czerwona, gwałtownie nasilająca się wysypka oraz gorączka. Jeśli zmiany skórne stają się coraz bardziej dokuczliwe, a temperatura ciała mieści się w normie, sytuacja jest znacznie mniej poważna, ale i tak warto skonsultować się z lekarzem jeszcze tego samego dnia. Zapalenie tkanki łącznej – leczenie Podstawą leczenia stanu zapalnego w obrębie tkanki łącznej są antybiotyki. W łagodnych postaciach cellulitisu antybiotykoterapię stosuje się w domu, ale przy rozprzestrzeniającej się w organizmie infekcji konieczny może się okazać pobyt w szpitalu i dożylny wlew leków. Lekarze zalecają, aby przyjmować antybiotyki ściśle według zaleceń, w odpowiednich odstępach czasu i przez określoną liczbę dni – nie wolno przerywać terapii farmakologicznej tuż po nastąpieniu poprawy, ponieważ nie ma gwarancji, że bakterie, które wywołały infekcję zostały do końca zniszczone. Jeśli od momentu rozpoczęcia antybiotykoterapii minęły już 72 godziny, a stan chorego nie zmienił się na lepsze, należy skonsultować się z lekarzem prowadzącym leczenie. Wskazaniem do wizyty u specjalisty jest także pogorszenie objawów i samopoczucia mimo zastosowania antybiotyku. Jeśli rozpoznano zapalenie tkanki łącznej w stopie, podczas leczenia warto ułożyć kończynę objętą stanem zapalnym w górze (np. poprzez podłożenie poduszek pod nogę), aby złagodzić obrzęk. Dobre efekty przynoszą również ciepłe okłady. Jeśli pojawiają się dolegliwości bólowe skóry, które stają się dużym problemem, można zażyć lek przeciwbólowy. Osobom, które zmagają się z zapaleniem tkanki łącznej twarzy zaleca się dokładną pielęgnację skóry, ponieważ jej właściwe nawilżenie chroni przed pękaniem, a co za tym idzie – przed wnikaniem do skóry bakterii. Tym samym pozwala uniknąć nawrotu zakażenia. Warto profilaktycznie sprawdzać stan skóry na całym ciele, by w porę zauważyć zmiany skórne (jest to szczególnie ważne dla cukrzyków). Zobacz film: Jak odbudować florę bakteryjną po zażywaniu antybiotyku? Źródło: 36,6. Zespół Sharpa, czyli mieszana choroba tkanki łącznej, jest chorobą reumatyczną o podłożu autoimmonologicznym. To schorzenie o bardzo złożonych objawach. Jej symptomy są podobne do innych chorób układowych tkanki łącznej, takich jak toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa czy zapalenie wielomięśniowe. Jakie są jej przyczyny? Na czym polega diagnostyka i leczenie? Jakie są rokowania? spis treści 1. Co to jest zespół Sharpa? 2. Przyczyny zespołu Sharpa 3. Objawy zespołu Sharpa 4. Diagnostyka zespołu Sharpa 5. Mieszana choroba tkanki łącznej- rokowania i leczenie rozwiń 1. Co to jest zespół Sharpa? Zespół Sharpa to mieszana choroba tkanki łącznej (ang. Mixed Connective Tissue Disease, MCTD), w przebiegu której pojawiają się objawy kilku różnych schorzeń z grupy układowych chorób tkanki łącznej. Najczęściej rozpoznaje się ją między 15. a 25. rokiem życia, częściej wśród kobiet niż mężczyzn. Zobacz film: "Dlaczego warto wykonywać badania profilaktyczne?" Na zespół chorobowy MCTD składają się objawy kilku schorzeń z grupy układowych chorób tkanki łącznej, takich jak: reumatoidalne zapalenie stawów (RZS), toczeń rumieniowaty układowy (SLE), twardzina układowa, zapalenie wielomięśniowe, zapalenie skórno-mięśniowe. 2. Przyczyny zespołu Sharpa Przyczyny MCTD nie są do końca znane. Przypuszcza się, że jest to schorzenie autoimmunologiczne, w przebiegu którego komórki układu odpornościowego atakują własny organizm. Choroba może mieć także podłoże genetyczne (na co wskazuje jej rodzinne występowanie), hormonalne bądź wirusowe. Nie bez znaczenia jest niekorzystne działanie stymulujące czynników środowiskowych. 3. Objawy zespołu Sharpa Choroba, podobnie jak inne choroby reumatyczne, przebiega z okresowo występującymi stanami ostrymi, jak i z okresami remisji, to jest okresowym wycofywaniem się objawów. Początkowo rzadko występują wszystkie objawy kliniczne - pojawiają się wraz z jej rozwojem. Zespół Sharpa wywołuje wiele objawów. Do najczęstszych należy: ból stawów i mięśni (typowe jest okresowe bądź narastające nasilenie), sinienie kończyn górnych, z występującymi w późniejszym okresie zmianami troficznymi (objaw Raynanda), obrzęk palców rąk (tzw. puffy fingers), obrzęk stwardniały palców rąk (tzw. palce kiełbaskowate), niekiedy obrzęk dłoni wraz z ich stwardnieniem, owrzodzenia palców rąk, zmiany rumieniowe typu butterfly erythema (jak w przebiegu tocznia rumieniowatego), obrzęk twarzy i maskowatość twarzy, podskórne guzki, przypominające guzki reumatyczne, gorączka w okresie zaostrzenia choroby, zapalenie stawów dłoni, wysypka skórna. Ponadto choroba może doprowadzić do zmian w różnych układach i narządach wewnętrznych. I tak czasem pojawia się ból głowy, migrena, zapalenie nerwu trójdzielnego, zapalenie mięśni, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zapalenie osierdzia, zapalenie mięśnia sercowego, dolegliwości żołądkowo-jelitowe, problemy z oddychaniem, zapalenie opłucnej, zapalenie płuc, zmiany naczyniowe płuc, upośledzenie motoryki przełyku, martwica palców, powiększenie węzłów chłonnych czy kłębuszkowe zapalenie nerek. W skrajnych przypadkach dochodzi do zwiększenia ciśnienia płucnego i zgonu z nadciśnienia płucnego prowadzącego do niewydolności krążeniowo-oddechowej. W przebiegu choroby pojawiają się także objawy ogólne, takie jak osłabienie, zmęczenie, powiększenie węzłów chłonnych, stan podgorączkowy lub gorączka. 4. Diagnostyka zespołu Sharpa W diagnostyce zespołu Sharpa najważniejsze jest, by wykluczyć schorzenia z grupy układowych chorób tkanki łącznej, takich jak toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układową oraz zapalenie wielomięśniowe. W tym celu wykonuje się ogólne badania krwi. Na mieszaną chorobę tkanki łącznej może wskazywać: leukopenia, czyli obniżona liczba białych krwinek, podwyższone OB, podwyższony poziom enzymów mięśniowych, czynnik reumatoidalny, hipergammaglobulinemia, czyli wzrost stężenia frakcji białek osocza krwi (frakcji gamma-globulinowej) powyżej górnej granicy normy. Dla mieszanej choroby tkanki łącznej najbardziej charakterystyczna jest obecność we krwi przeciwciał przeciwko rybonukleoproteinie jądrowej bogatej w urydynę (anty-U1 RNP). 5. Mieszana choroba tkanki łącznej- rokowania i leczenie W leczeniu zespołu Sharpa wykorzystuje się kortykosteroidy. Początkowo dawki są wysokie, następnie stopniowo się je zmniejsza. Niezbędne są także inne leki, na przykład niesteroidowe leki przeciwzapalne na bóle stawów i mięśni czy inhibitory pompy protonowej, gdy dojdzie do zaburzenia pracy przełyku. W leczeniu mieszanej choroby tkanki łącznej stosuje się również cytostatyki, leki immunosupresyjne, a w okresach zaostrzeń objawów chorobowych leki wspomagające (np. leki przeciwmalaryczne). Czasem wdraża się również leki bakteriostatyczne. Choroba zwykle ma łagodny przebieg. Rokowania są dobre, o ile nie doszło do zmian w narządach wewnętrznych. Potrzebujesz konsultacji z lekarzem, e-zwolnienia lub e-recepty? Wejdź na abcZdrowie Znajdź Lekarza i umów wizytę stacjonarną u specjalistów z całej Polski lub teleporadę od ręki. polecamy napisał/a: Horus 2013-10-15 16:49 jamesbt napisal(a):Na stan informacji, który tu podałeś, to lekarze idą w dobrym kierunku, taka jest moja opinia. Ok ale podałem kilka przykładów, możesz sprecyzować o której chorobie Ty myślisz? Jakie kroplówki? Jedna przeciwbólowa, inna z potasem. Trzecia antybiotyk Zinnat, który od niedzieli zastąpili jakimś innym (nie wiem jeszcze jakim) ale jest silny, bo podczas jego podawania żonę bardzo boli ramię i ból ustaje po odłączeniu kroplówki. Poprawy praktycznie nie ma, tyle, że nie jest gorzej. Kroplówki zbijają gorączkę ale ona wraca nocami do 39-40st. Dziś w dzień miała 39,6 :( Czy żona brała jakieś leki przed gorączką? Raczej nie. Bardziej domowe sposoby typu herbata z cytryną itp. Wyniki badań krwi ogólnie miała dotychczas w miarę dobre, raczej bez wielkich odchyleń, z tych posiewów na razie też nic. Aha! Dziś lekarz napomknął tylko, że to może być choroba tkanki łącznej. (A jak się wyraził - "to jest paskudna choroba"). Tyle że to są na razie przypuszczenia. Co do tych chorób - ani nie ma objawów Raynauda, ani nic z perystaltyką przełyku, ani z jelitami, ani nerkami ani z sercem. Miała UKG, EKG serca - jest ok. A choroby tkanki łącznej z tego co wiem wiążą się z drastyczniejszymi objawami. Pasuje mi choroba Stilla - ale nie ja jestem lekarzem. Sugeruję się tym artykułem Pocieszam się że nie jest AŻ tak źle - najgorsza jest ta gorączka i te ogólne bóle mięśni i stawów. Ale żona ma naprawdę już dość no i tęskni za córą... Proszę o odpowiedź na to, co napisałem (jeżeli w ogóle cokolwiek jest tam treściwego i cokolwiek wnosi :)

choroby tkanki łącznej forum